Archiwum Bloga

poniedziałek, 20 lutego 2017

Wspomnienie

Ten mężczyzna miał swój czas.
Teraz ciało zatrze czas...
Dusza zwiedzać będzie przestrzeń, sny.
Tęsknić tu będziemy my.
Pośród marzeń wspomnień snów...
Tam go może spotkam znów.
Powiem że był dobry nauczyciel,
Jak bez niego płynie życie.
Może kiedy będę śnił,
Zechce chwilę ze mną żyć.
Chociaż odszedł,  brak go już,
Może wskrzesi słowa tusz.
Może z wierszem będzie dane,
Że wśród snów kołomnie stanie.
Serce dumnie zakolacze !
Gdy go obok gdzieś zobaczę.
Z myślą smutną się pojednam,
Że już odszedł..
I kolejny raz się z nim pożegnam.
Zawsze będzie żył w mym sercu.
W mojej głowie pełnej wspomnień, zdarzeń,  dźwięków..
Chociaż z czasem zniknie..  Jednak..
Serce,  dusza..
  Zawsze będą go pamiętać.
Pośród  moich zwykłych dni ,
Przyjdzie we śnie, by przez chwilę ze mną żyć.
W mojej duszy,  sercu. Zawsze będzie wiecznie trwać.
Uczuć w nich nie niszczy czas...

środa, 7 września 2016

Zakochane serce


Napisałem ci sekretny list

Czekam że odpiszesz dziś

W sercu wciąż mi miłość gra

Choć cię nie mam, jestem sam

 

Z pięknej tęczy z morza łez

Przyjść dziś mogę jeśli chcesz

A no tak ty nie chcesz

Koleżankom  o mnie szepczesz

 

Jaki jestem głupi zły

Że traciłaś ze mną dni

Marnowałaś ze mną czas

To już przeszłość nie ma nas

 

Z głębi serca płyną łzy

W każdej trochę jesteś ty

Uchodzisz ze mnie jak powietrze

Ile zostało cię we mnie jeszcze

 

Piszę milczę mówię krzyczę

Chcę cię z czasem zatrzeć życiem

Jesteś ze mną zawsze wszędzie

I się boję że zostaniesz, że tak będzie

 

Boję się cię z serca stracić

Choć nie jestem ciebie warty

Ty mnie skupiasz, składasz w całość

Jam bez ciebie pusty i rozdarty

 

Gdy zdobywa rycerz gród

Kiedy staje pośród pustych wrót

Tak to czuje i potwierdzam

Tak to jest, gdy wyrzucam ciebie z serca

 

Nie chce żeby żyło puste

Z tobą lepiej znosi smutek

Łudzi szczęścia się obrazem

Chociaż my, nie będziemy nigdy razem

 

poniedziałek, 5 września 2016

Brzozy płaczące


Stare brzozy znały las

Tylko z opowieści

Zżółkłe liście dały znać

Czas im to obwieścił

Przyszedł wicher, mocno dął

Drzewo wnet powalił

Potem człowiek piłą ciął,

żeby mieć czym palić

stare brzozy miały las tylko gdzieś w oddali

kiedy drzewo uschło, człowiek je wypalił

Smutno kwitną brzozy inne,

Szybko zabrał los drzewo to nie winne

Może inne także wkrótce zetną

kiedy przyjdzie na nie czas

Człowiek bardziej niźli las

Zaczął kochać miasto… beton

niedziela, 31 lipca 2016

wieczność dobro i chwila



Dziś rodzę się w twym sercu
Objawiam każdą łzą
Wieczność składa się z chwil teraźniejszych
Oddalam wszystkie smutki niech lecą tam gdzie chcą
Dobre wspomnienia i myśli gdzieś w sercach nam się tlą
Martwiąc się na przyszłość, zatracam w codzienności
W Takich to prostych krokach bezczynność się zaczyna
A nasze życie Wszyscy Zawsze mierzą w czynach
Ja zawsze lubię myśleć w rymy ubieram słowa 
taka moja natura Ciągle pracuje głowa
dlatego też o życiu, uczuciach piszę wiersz
może go zapamiętasz, przeczytasz kiedy chcesz
byś chwili tej obecnej tą prawdę poznał też
że w życiu każdą chwilę dobrą i złą warto przeżyć
po prostu, ucz się żyć.. dzisiaj nie musisz mi wierzyć
tylko staraj się  w danej chwili, nie jutro nie wczoraj
obudzić w innych ludziach, te moc płynącą z dobra
bo znając życie i smutek wiemy że wczoraj i jutro mija
wszystko to co się liczy, to życie , to dana chwila
więc słowem gestem i czynem, rozbudzaj w innych dobro
a smutek i zło samo osłabnie i zginie.
Ale działać musisz od teraz, nie wczoraj, nie w przyszłej godzinie..
Niech walczy serce ,ciało i dusza, a zło żyjąc chwilą, samo się zacznie wykruszać
Nie ważne czy wiesz co robić, czuje to ciało serce i dusza
I chociaż może nie wiele z tego  do ciebie dociera
Dobrem zacznij zwyciężać ale nie juro… teraz


niedziela, 3 lipca 2016

Kiełpiniec nad Bugiem

























Zapach wody, pól i łąk.
Sercem nie wyjeżdżam stąd.
Ciepło serc i cienia chłód...
Duszą, sercem jestem tu.

Tutaj czas inaczej płynie.
Taki właśnie jest Kiełpiniec.
Wspomnień śmiech, przeszłości łza...
Tutaj dusza z sercem gra.

Ludzie -skarb, przyroda cud.
Sielsko życie mija tu.
Żywioł wody, ognisk czar...
Zabierz wietrze troski w dal...